Tines blog

Tines blog

Juli – leesmaand

boekenPosted by Tine Thu, August 25, 2016 17:03:48

De zomervakantie is voorbij – de zomer gelukkig niet. Die heeft zelfs net een boost gekregen.

Na terug gestart te zijn met werken, is het tijd om terug te blikken op mijn gelezen boeken. In juli waren dat er 11. Ik lijst ze op in chronologische volgorde (lang leve Goodreads!):

1. Moedervlekken – Arnon Grunberg

2. Equinox – Michael White

3. De misdaad van graaf Neville – Amélie Nothomb

4. De zwarte brug – Eric Vlaminck

5. De jongen die het paard van Atilla stal – Ivan Repa

6. Sergeant Bertrand – Aleksandr Skorobogatov

7. Muidhond – Inge Schilperoord

8. Zeemeermin – Camilla Läckberg

9. De vuurtorenwachter – Camilla Läckberg

10. De Indiase bruid – Karin Fossum

11. Zwarte seconden – Karin Fossum

Grunberg las ik voor het kunsttijdschrift Vlaanderen. Zodra de recensie daar verschenen is, plaats ik die ook op deze blog. Alvast een tip van de sluier: alleen qua chronologie staat dit boek op de eerste plaats. Eigenlijk houd ik niet van Grunberg, zo is maar weer eens gebleken.

Voor welk boek is dan wel die eerste plaats? Moeilijke vraag. Het is een nek-aan-nekrace tussen de nummers 4 – 5 en 7. Wie op facebook de groep ‘Iedereen leest’ volgt (een aanrader trouwens), zal de titels zeker herkennen.

In de zwarte brug vertelt Eric Vlaminck het verhaal van Leo Lenaerts, een grijze muis. Zijn leven wordt gekenmerkt door betekenisloosheid. Je leert hem ook kennen als een fervent schrijver van lezersbrieven, waarin hij zijn frustratie over de evoluties in de maatschappij botviert. Eric Vlaminck schetst voor dit verhaal een typisch Vlaamse context, heel herkenbaar, niet in het minst door zijn taal. Net als het andere werk van Vlaminck vind ik dit een echte aanrader.

De jongen die het paard van Atilla stal is van een heel ander kaliber. Twee jongens zitten in een put en proberen te overleven. Het is een dun boekje en de sfeer die het oproept is vreemd en raadselachtig. Op het einde blijf je even stil. Ik wil er niet al te veel over kwijt, uit schrik te veel te zeggen. Er steekt veel meer in dan je op het eerste zicht zou denken. Het meest opvallende is de nummering van de hoofdstukken: die is niet de gewone, het lijken willekeurige nummers. Het boek zit vol symboliek en dubbele bodems, niet evident om alles eruit te halen. Misschien is dit wel een boek om meer dan eens te lezen.

Muidhond was een van de kanshebbers voor de Fintro Literatuurprijs. Ook deze kreeg ik bij wijze van verrassing van mijn man (zie ook Twee keer Sjostakovitsj). Het boek was bovendien vergezeld door de andere vier genomineerden. Een cadeau om de vingers bij af te likken. En oh ja, ik heb gemerkt dat ik niet al te voorzichtig moet zijn met het schrijven over mijn man in mijn blog. Waar ik eerst een beetje terughoudend was – privacy en zo, je weet wel – bleek hij enorm geflatteerd door zijn verschijning in de tekst.

Terug naar Muidhond. Ik heb dit heel graag gelezen, maar de pret was natuurlijk al een beetje verpest doordat ik er wat te veel recensies over gelezen had. Desalniettemin bleef het einde een verrassing. Ik had wel gedacht dat ik meer meegenomen zou worden in de redeneringen van het pedofiele hoofdpersonage. Maar misschien is dat moeilijk als je Lolita gelezen hebt (daar had ik dat heel sterk mee – en de wetenschap dat het eigenlijk fout is wat Humbert Humbert doet, maakt dat je als lezer met jezelf worstelt).

Over de thrillers (2 – 8 – 9 – 10 -11) wil ik in een aparte blog schrijven.

Resten nog twee titels.

De misdaad van graaf Neville is weer een typische Nothomb. Ik houd daar wel van, maar kan zeker begrijpen dat sommigen haar werken (of een deel daarvan) te licht vinden. Het zijn misschien meer verhalen dan romans. In elk geval kan je ze op 1 à 2 uur uitlezen. Ook hier weer de vaste ingrediënten: een hoofdpersonage in een ietwat vreemde setting, in dit geval een tot verval gekomen adellijke familie die zich genoopt ziet het familiekasteel te verkopen. En natuurlijk mag een onverwachte plotwending niet ontbreken.

Of ik Sergeant Bertrand van Aleksandr Skorobogatov graag gelezen heb of niet, blijft een moeilijke vraag. Het boek is intussen terug in de bibliotheek, dus ik kan er ook niet in bladeren om wat na te kauwen. Misschien waren mijn verwachtingen te hooggespannen door de jubelende recensies en commentaren die ik erover gelezen heb. Om eerlijk te zijn begrijp ik die niet goed. Ik vond het toch wat vlak als verhaal en erg gezocht. Ik had niet het gevoel iets heel erg origineels te lezen. Nu, smaken verschillen (net als bij Grunberg). Ik ben wel nog steeds benieuwd naar zijn andere werk.







  • Comments(0)//blog.uwpartnerintekst.be/#post5

Twee keer Sjostakovitsj

boekenPosted by Tine Tue, June 28, 2016 10:24:13

Een tijdje geleden kruiste Sjostakovitsj twee keer mijn pad op één week tijd. Dat mag geen wonder heten, want deze Rus is een van mijn favoriete componisten. Toch is het in mijn geheugen blijven hangen, omdat beide ontmoetingen elkaar versterkten.

Regelmatig word ik door mijn man verrast met een pakketje uit mijn favoriete boekhandel. Dat zijn momenten om te koesteren, zeker als het geschenkpapier een schitterend boek als Het tumult van de tijd van Julian Barnes onthult.

Velen zijn het erover eens en hebben erover geschreven: Julian Barnes is top. Hij schrijft licht en zwaar tegelijkertijd. Hij boort telkens nieuwe onderwerpen aan. Hij is nu eens persoonlijk en emotioneel en dan weer feitelijk en ‘geleerd’. Maar altijd leesbaar en toegankelijk.

Ik moet bekennen, nieuwe boeken moeten vaak een tijdje wachten alvorens ik ze echt ter hand neem. Zo niet met deze Barnes. Nauwelijks twee dagen na het uitpakken, kon ik me in de zetel nestelen om dit boek in een trek uit te lezen.

En het klopte. Ik heb zelf een en andere gelezen over Sjostakovitsj en had dus al een impressie van diens zijn. Gevaarlijk, ware het niet dat Barnes – wat mij betreft toch – een meesterlijk portret schildert van de componist. We leren een bange Sjostakovitsj kennen, die met een koffertje bovenaan de trap staat te wachten tot hij opgehaald wordt door de geheime politie. We lezen hoe hij door allerlei toevalligheden steeds gespaard wordt.

Barnes kan zich heel goed verplaatsen in hoe het geweest moet zijn om te leven in het Rusland van die tijd, in de voortdurende angst en terreur. Hij doet dat met zijn typische stijl: mooie, niet al te lange zinnen, die soms wat poëtisch aandoen door hun eenvoud.

Ik herlees niet zo vaak boeken, maar dit zou wel eens een uitzondering kunnen worden.

De tweede ontmoeting met Sjostakovitsj was geen verrassing: een uitvoering van zijn Concerto voor piano en orkest nr. 2, op. 102 door Boris Giltburg (piano) en het Brussels Philharmonic. Dit concerto is misschien niet typisch voor Sjostakovitsj (hij schreef het voor zijn zoon en het is lichter dan veel ander werk), het toont wel zijn genie.

Ik had dit concert louter geselecteerd omwille van de uitgevoerde werken, zonder aandacht te besteden aan de uitvoerders. Mijn geluk was groot, toen ik begreep dat Giltburg in 2013 de Koningin Elisabethwedstrijd voor piano won. Bovendien heeft hij Russische roots, wat voor een uitvoering van een Russisch stuk vaak een plus is.

We zaten vooraan links en hadden daardoor perfect zicht op de handen van de pianist. Ongelofelijk hoe vlot en tegelijkertijd precies en beheerst hij alle nootjes schijnbaar achteloos uit zijn handen liet stromen. Schijnbaar, want het zweet dat van zijn voorhoofd (en wellicht ook handen) droop, vertelde een ander verhaal.

Sinds dat concert staat in mijn agenda een reminder: in oktober brengt Giltburg dit tweede pianoconcerto uit op cd.

Beide ontmoetingen versterkten elkaar: tijdens het concert doken steeds flarden uit de (fictieve) biografie van Barnes op.

Mijn man, die ik had meegesleurd naar de Bozar, was ook oprecht enthousiast en heeft naar aanleiding van dat enthousiasme zich ook vastgebeten in Het tumult van de tijd. Hiermee was een van mijn vragen rond het boek opgelost: werkt dit ook voor iemand met minder affiniteit met Sjostakovitsj. Toegegeven, een volledige leek is mijn man niet – ik heb hem in de loop der jaren al een en ander verteld over mijn favoriete componist, maar toch… Het boek is soms wat fragmentarisch en de context wordt niet altijd in detail uitgelegd. Maar hij heeft het boek graag en snel uitgelezen, mede ook door de onvergetelijke indruk die de vertolking van Giltburg gemaakt heeft.





  • Comments(0)//blog.uwpartnerintekst.be/#post4

Zwijgen

boekenPosted by Tine Tue, June 21, 2016 15:24:24

Op de eerste pagina van het autobiografische Zwijgen vindt de hoofdpersoon (auteur Ingrid Vander Veken) een kistje. Dat bevat het geheim van haar ouders, uit de oorlog. Al in die eerste paragraaf is duidelijk waar het boek over zal gaan, als wordt dat slechts geleidelijk aan en uiterst langzaam meer in detail beschreven.

De vader van de je-figuur was fout in de oorlog, zonder echt gecollaboreerd te hebben. En dat heeft het gezin getekend. Het beeld dat geschetst wordt, is genuanceerd. Vander Veken gaat ook op zoek naar de elementen die haar vaders jeugd bepaalden: opgroeien in armoede met een afwezige vader.

Tijdens de zoektocht naar haar vaders verleden, komen ook de geheimen van haar moeder naar boven. En natuurlijk vormen die ook een deel van de verklaring voor de houding van haar vader.

Over dit alles wordt nooit gesproken. Alles is in zwijgen gehuld. Zelfs op het einde van het leven van haar ouders, houden de leugens stand.

Als lezer ben je betrokken, wil je weten wat allemaal boven water zal komen. Zoals steeds is dat niet alles, blijken er stukjes van de puzzel verloren gegaan te zijn.

Ingrid Vander Veken was vroeger journalist en dat merk je in dit boek. Alles is tot op de bodem uitgeplozen, archieven werden geraadpleegd, bronnen werden geïnterpreteerd. Die research maakt van Zwijgen geen droog en zakelijk boek. Het hele boek door voel je de betrokkenheid en de emoties van de auteur.

Ook de – in het begin wat bevreemdende – jij-vorm draagt hiertoe bij. De stijl en de taal zijn niet zakelijk en droog, maar juist literair en emotioneel. Soms wat té literair en emotioneel: dan wordt het enigszins gezocht en geconstrueerd.


NOOT: deze recensie schreef ik voor het kunsttijdschrift Vlaanderen en kan je ook lezen op hun website.




  • Comments(0)//blog.uwpartnerintekst.be/#post3

Onderworpen

boekenPosted by Tine Mon, February 22, 2016 15:14:38

Ik ben een trouwe volger van Houellebecq. Het rauwe, het harde, het eerlijke van zijn romans spreken me aan. Ja, hij is negatief en nihilistisch. En dan?

De timing van het verschijnen van deze roman zorgde voor meer heisa dan gewoonlijk. Zoveel dat hij zijn promotietour stopzette.

Zijn keuze van onderwerp was (en is) inderdaad brandend actueel: de Islam en de rol ervan in Europa. Houellebecq situeert zijn nieuwe boek in een Frankrijk waarin een Islamitische partij de verkiezingen wint. Hij schetst de gevolgen voor het maatschappelijke, culturele en intellectuele leven. Heel erg verrassend zijn die gevolgen niet. Het idee is misschien origineel of gewaagd, de uitwerking is dat minder.

Maar wie van Houellebecq houdt, komt niet bedrogen uit. Het hoofdpersonage François ademt de vernieling, het pessimisme, het cynische dat zo typerend is voor Houellebecq. Zijn leven is leeg, hij vindt nergens plezier in, glijdt steeds verder af.

Om eerlijk te zijn: dit is voor mij niet zijn beste boek. Terwijl ik normaal boeken in één keer uitlees, heb ik dit tussendoor toch enkele weken laten liggen. Mijn tweede leesadem bleek gelukkig ‘gunstiger’: het einde werd gehaald.





  • Comments(0)//blog.uwpartnerintekst.be/#post2

Furie en fortuin

boekenPosted by Tine Fri, February 05, 2016 17:04:33

2016 is op literair gebied alvast goed ingezet met “Furie en fortuin” van Lauren Groff. Het boek gaat over het huwelijk van Lotto en Mathilde. Toegegeven de naam van het mannelijke hoofdpersonage is in het begin een beetje wennen, maar staat het leesplezier absoluut niet in de weg. Lotto en Mathilde ontmoeten elkaar op een feestje en geven elkaar al na vijf weken het ja-woord. Hun huwelijk lijkt sprookjesachtig en wordt beschreven vanuit het standpunt van Lotto in het eerste deel – fortuin. Een eerste deel vraagt om een tweede deel: furie. Zonder in details te treden toch dit: furie is geschreven vanuit het standpunt van Mathilde. Het geeft een heel andere kijk wat de lezer in deel één te weten kwam.

Op zich klinkt dit allemaal niet zo heel bijzonder. Niets is echter minder waar. Lauren Groff tekent interessante en genuanceerde personages in haar boek. Dit alles verpakt ze in mooie (soms poëtische) zinnen. Ook de nodige humor ontbreekt niet.

“Furie en fortuin” ontmaskert het huwelijk, kijkt verder dan de schone schijn. En toch ontluistert het niet. Het is ook een lofzang op de liefde en op het leven.



  • Comments(5)//blog.uwpartnerintekst.be/#post1

2016

freelancePosted by Tine Fri, February 05, 2016 17:04:02

2016 is een memorabel jaar. Het jaar van de grote sprong van werknemer naar freelancer. Wat ik precies ga doen? Vanalles, met een focus op schrijven. Copywriting heet dat dan. Maar ik wil ook vertalen, administratieve ondersteuning bieden, teksten nalezen…

Cliché, absoluut, maar een nieuw jaar vraagt ook goede voornemens. De mijne op een rijtje:

1. Mijn zaak uitbouwen (logisch, niet?).

2. Veel blijven lezen (een nadeel van niet meer pendelen is dat je op andere momenten bewust tijd moet maken om te lezen).

3. Schrijven (vandaar deze blog), vooral over boeken. Ook om mijn pen te oefenen en te scherpen.

Eigenlijk komt het allemaal op hetzelfde neer: tijd maken voor dingen die energie geven en neen zeggen tegen de energievreters. Kleine kanttekening bij dat laatste: je kan ze niet allemaal vermijden natuurlijk. En misschien hoeft dat ook niet.



  • Comments(2)//blog.uwpartnerintekst.be/#post0